چند هفته ای بود که احساس سر در گمی می کردم ، چون مشکالات زیادی را تحمل کرده بودم و حالا خسته بودم ، با هر کس که حرف می زدم و هر جا که می رفتم این حس دردآور با من بود ، به محض اینکه تنها می شدم به درگاه خدا شروع به داد و فریاد و گله می کردمولی خالی نمی شدم.
تا شبی که روی تراس به گلها آب می دادم ، چشمم به ماه و ستاره های ریز و درشت روی دامن سیاه شب افتاد ، چقدر بی صدا سو سو می زدند ، نمی دانم چه حسی به من دست داد که نا خود آگاه خسته و مطیع نشستم ، در سکوت محض نگاه کردم و گوش دادم ، بهترین دقایق را سپری می کردم ، چون وجود خدا را فقط برای خودم احساس می کردم ، همان جا بود ، نزدیک و دست یافتنی ، صحبتی بین ما رد و بدل نشد ،فقط سکوت بود و قطرات اشک بر پهنای صورتم ، آرام شدم آرام تر از کودکی در آغوش مادرش ، آزاد و رها ، سبک و لبریز .
چند روز بعد از این ماجرا به طور اتفاقی این مطلب را در کتابی خواندم : چنانچه با شدت تمام راز و نیاز می کنیم ولی احساس ارتباط روحی و معنوی مطلوب نداریم ، شاید وقت آن رسیده که کمتر فرستنده باشیم و بیشتر گوش دهیم ، شاید خداوند منتظر فرصتی است تا با ما صحبت کند ، اما ما هرگز قادر نبوده که به واسطه ترافیک بالای پیام های ارسال شده حتی یک کلمه بشنویم .
حالا می فهمم که چرا افراد با تجربه مثل پدر بزرگ و مادر بزرگ ها بیشتر اوقات مهر سکوت بر لبهایشان نقش بسته است ، چون آنها به رمز سکوت پی برده اند .                

 

سلام
این شروع کارمه لطفا با نظراتتون منو یاری کنید